در راه زنــدگانی نــا امـیدم از رسیدن    

                                    فـردا رسد که شاید مرغ از قفس پریدن

آرامــشـی نــدارم از این نـبــود بـودن

                                   روزی رسـد که شــــاید دنبال نان دویدن

روزی رسد ز بالا شکی به این ندارم

                                  دارم به پیــش یزدان سهمی ز نان خریدن

یـاری کند مرا او سبزی دهد خزان را

                                 وارد کنـــــد را در بـــســـتــان لالـــه چیدن

وقتی ز نیک رویان اندر زمین شکارم       

                                سمتی روم که آنجا دست از زمین کشیدن

شـاید یکی در آنجا بر ما ببخشد آوا

                                یــا بـــر دلـــم ســپـارد زشــتی دگر ندیدن

               سروده ای از : داریوش فردوسی برای داریوش فردوسی  

     کس از غصه یا درد این ناله جو با خبر نیست

                      در این راه پر پیچ و خم کس مرا همسفر نیست

      مـن از ضـربـه ها زخم دیـدم ز دنیای بی رحم

                     بسی ناله کردم دگــر گـوش دنـیـا کـه کر نیست

     چه خوش بود اگر شانه ام را یکی شانه می داد

                     به پـهـنـای ایـن جــاده امــا کسی رهگذر نیست

    سفر را چه سود است اگر جاده پر رمز و راز است

                   نــرفـتــن کـه دائــم بــه از رفـتـنی پـر خطر نیست

                                                                سروده ای از : داریوش فردوسی

                                                                 این غزل ادامه دارد..............................

         دیــدن او بــر دلــم آمـال شــد 

                              مـاه رخــش در نـظـرم خـال شــد

        یـاد نـگـاریـن شــده در دل از او

                              بــر دل بـی بـال و پـرم بـال شــد

        سر بـه فـلـک آورم از ایـن فـراغ

                             راه وصــالــم هــمــه از چـال شــد

       میوه ی خوشبـخـتـی مـا انـتـها

                            عـاقـبـت از فـاصـلـه هـا کـال شــد

       روز به سر شد همه از هجر او

                            ماه به سر شد ز پسش سال شد

      بس غم و بس رنج کشیدم ز او

                            پـشـت بـه تـن بـر مـثـل دال شــد

       غم به مرادم نـرسد در تـپــش

                            گـر چه مریدش سیهین فـال شــد

                                         سروده ای از : داریوش فردوسی 

    بـــه نــام خـدایــی کـه زیــب آفرید 

                           خــدایی که زیـبـش فریـب آفرید

                             سروده شده تو سط : داریوش فردوسی

  به ملکستان یاران گر تو را هم چند روزی دعوت آید

                                    خوشی از خاطرت بیرون بپاید

                        بسان بودن نابود بودن شرمت آید ز این چنین بودن

                                                                       چنین صیاد بودن

 شکار قلب این و آن نمودن

                و خود بیخود شدن از رنج او

                                           در غار بودن

                                              که عشق ما چنین حالی به ما داد

                                           دل ما را شکست و او سیه فالی به ما داد

   کسی آمد به من گفتا گذر کن

                 ولی ز این پس ز عاشق پیشگی دیگر حذر کن

                             منه ناچیز نا قابل حدیث برتری بر تو بگویم

                                            چنان گویم که بار دیگری آیی به سویم

  کمی کردار نیکو در کران کن

               شکوفایی بد را در زمان خود خزان کن

                            هر آن چیزی که داری را از آن کن

                                    پس از آن هم به آرامش ریاست بر زمان کن

   کدورت را از این پس در کمان کن

                    به سوی دوستی او را دوان کن

                                هر آن چیزی که گفتم را همان کن

                                  و ز این پس هم به آرامش ریاست بر زمان کن

  که گر عشاق سر مست و جهان دیده چنین باشند

                       چه شیرین ها و خسروها و لیلی ها و مجنون ها

                                                                 ز مرز ما برآیند...